Wielka Mgławica w Orionie to chyba najczęściej fotografowany obiekt nieba. Nie ma chyba osoby, która zajmując się astrofotgrafią nie skierowała aparatu w stronę tego obiektu. Oczywiście powód jest prosty: mgławica jest przepiękna. Już przy obserwacjach wizualnych nawet małym teleskopem widać wyraźnie jaśniejszą część mgławicy. Nawet krótkie ekspozycje pokazują już kolory i to praktycznie bez względu na użytą  ogniskową. Cały kompleks mgławicy w zasadzie rozciąga się prawie w połowie gwiazdozbioru Oriona. Region jest aktywny, i zawiera wiele mgławic emisyjnych i refleksyjnych. Myślę, że nie muszę zachęcać nikogo do poświęcenia kilku nocek na fotografowanie tego obiektu.

Wielka Mgławica Oriona (krócej: Mgławica Oriona, znana również jako Messier 42, M42 lub NGC 1976) – najjaśniejsza mgławica dyfuzyjna na niebie, widoczna nieuzbrojonym okiem. Znajduje się w gwiazdozbiorze Oriona, na południe od jego Pasa. M42 jest odległa od Ziemi 1500 lat świetlnych i stąd jest najbliższym nam obszarem gwiazdotwórczym. Posiada średnicę 30 lat świetlnych. Mgławica jest jednym z najpopularniejszych obiektów obserwacji i badań, zarówno przy użyciu instrumentów naziemnych jak i teleskopów kosmicznych[6]. Mgławica Oriona jest częścią kompleksu mgławic znanego jako Obłok Molekularny w Orionie. M42 była pierwszym obiektem zaobserwowanym przez Williama Herschela przy użyciu jego własnej konstrukcji teleskopu w 1774. Gazowe właściwości Wielkiej Mgławicy Oriona odkrył w 1865 przy pomocy spektroskopii William Huggins. We 30 września 1880 M42 stała się pierwszą sfotografowaną mgławicą, dokonał tego Henry Draper. W 1902 dwaj astronomowie, Vogel i Eberhard, odkryli, że poszczególne elementy mgławicy poruszają się z różnymi prędkościami. W 1917 potwierdzili to Campbell i Moore[9] W roku 1931 Robert Trumpler zauważył, że gwiazdy w obrębie Trapezu tworzą gromadę. Zaproponował też dla niej nazwę. Na podstawie ich jasności i typów widmowych ustalił, że znajdują się około 1,8 tys. lat świetlnych od Ziemi. Była to wartość trzykrotnie wyższa od ówcześnie powszechnie przyjmowanej, jednak zdecydowanie bliższa dzisiejszym pomiarom. W 1993 po raz pierwszy do obserwacji mgławicy użyto Teleskopu Hubble'a. Od tego momentu M42 była częstym obiektem badań teleskopu. W 2005 zakończono tworzenie najdokładniejszego do tej pory zdjęcia mgławicy. Znalazło się na nim ponad 3000 gwiazd o jasności powyżej 23m, w tym młode brązowe karły a także przypuszczalnie ich układy podwójne[10]. Rok później naukowcy pracujący z HST ogłosili, że udało im się obliczyć masy brązowych karłów w układzie podwójnym zaćmieniowym 2MASS J05352184–0546085. Według obliczeń masy wynoszą 0,054 i 0,034 M☉ a ich okres obiegu 9,8 dnia. Zaskakującym jest fakt, iż masywniejszy z karłów ma niższą temperaturę.

źródło: Wikipedia