Zazwyczaj fotografujemy obiekty, które dopiero wschodzą. Ponieważ kamerą można, focić (a w zasadzie należy bez względu czy aparatem czy kamerą) długie sekwencje dość istotnym problemem jest tzw. meridian flip - czyli przestawienie montażu po przejściu obiektu przez meridian. Rozwiązania jest wiele od bardzo drogich w postaci zakupu montaży AP (które posiadają specjalny mechanizm, dla którego przejście przez meridian nie powoduje cofnięcia, backslash na osi RA) po ta najprostszą, czyli fotografowanie obiektów do pewnego stopnia po przejściu przez "sufit" (no chyba, że nasz setup nie zawadzi o nogę statywu) a następną część sesji kolejnej nocki. W przypadku kamery gdzie wyższa precyzja jest wymaga od prowadzenia po mechanikę naszej optyki (obwieszające się wyciągi, kiepskie dovetaile itp.), zrobienie flipu grozi tym - że całość może się nie poskładać jak należy, (czyli przesunięcie wad będzie lustrzane i zepsuje cała fotkę). No właśnie stosują to najprostsze rozwiązanie, czyli focenie obiektów od horyzontu do kawałek za meridian, i od kawałka przed meridian do horyzontu, jesień umożliwia nam eksploracje letnich gwiazdozbiorów z Łabędziem oraz Cefeuszem na czele. Stąd właśnie moje zainteresowanie Łabędziem a raczej jego częściami, które nie były dla mnie do tej pory dostępne.

Mgławica Pelikan (znana również jako IC 5070 oraz IC 5067 i IC 5068) – obszar H II stanowiący całość z mgławicą Ameryka Północna w konstelacji Łabędzia. Mgławica ta znajduje się w odległości około 2000 lat świetlnych od Ziemi. Kształtem przypomina pelikana. Mgławica Pelikan znajduje się na dużym obszarze emisji mgławic w konstelacji Łabędzia, blisko gwiazdy Deneb. Od większej i jaśniejszej mgławicy Ameryka Północna jest optycznie rozdzielona przez molekularne chmury ciemnego pyłu znanego jako ciemna mgławica LDN 935. Mgławica Ameryka Północna wraz z mgławicą PelikanMgławica Pelikan jest obiektem wielu badań, ponieważ stanowi mieszankę szczególnie aktywnych formacji gwiazd oraz zmieniających się chmur gazu. W związku z małymi energiami chmury gazu powoli przekształcają się od gazu zimnego do gorącego, powodując jonizację warstw zewnętrznych. Szczególnie gęste włókna zimnego gazu są nadal widoczne. Na obszarze Mgławicy Pelikan oraz Mgławicy Ameryka Północna można wyróżnić trzy gromady gwiazd. Jednak obecnie nie można o nich powiedzieć z całą pewnością że, stanowią część tej mgławicy. Obiekt NGC 6996 prawdopodobnie nie jest prawdziwą gromadą gwiazdową, lecz stanowi przykład asteryzmu jako jedynie przypadkowe ułożenie gwiazd znajdujących się w różnych odległościach. Obiekt ten często jest mylony z NGC 6997. NGC 6997 jest z całą pewnością gromadą gwiazdową, jednak jest to raczej gromada stara, która prawdopodobnie nie utworzyła się w tej mgławicy. Możliwe, że Collinder 428 jest gromadą związaną z mgławicą. Za miliony lat mgławica ta straci swój kształt, gdyż rozmieszczenie gwiazd i gazu będzie już zupełnie inne.

źródło: Wikipedia